vazhakuraitha kathai வழக்குரைத்தக் காதை

நீர்வார் கண்ணை எம்முன் வந்தோய்

      யாரையோய்க் கூறாய்

சீர்தொலை முகமொடு கையில் தனிச்

     சிலம்பேந்தி வந்தோய்

ஆர்வேல் காவலர் இடர்ந்தும் புறந்தள்ளி

      வந்தோய்க் கொற்றவை

உருக்கொள் பெண்ணே அமிளி யோடிங்கு

         புகுந்ததேன் கூறாய்

ஊழ்வினை உருத்த பொருளோடு புகழும் 

         இழந்துகெட துணையோடு

வாழ்தல் வேண்டீஇ நின்நகர் வந்தோம்

         படிறில்லாப் பெருமாட்டி நின்

கழற்சிலம்பு பகர்ந்து பொருள் கொள்

         வோமெனவந்த கணவனை

கள்வனென உன்நீதிக் கொன்றக் கோவலன்

         மனைவி கண்ணகி யானே

கள்வனைக் கூற்றுக் கிரையாக வகுத்தல்

       சான்றேர் அறமேஎ நீ

கலங்கியே எம்முன் வந்தோய் இருந்தும்

       வீழ்ந்தது மீளாது என்ப

கோவலன் தேவி இஃதறியாது இவ்விடத்தே 

      வழக்கெடுத்துத் தென்னவர்

கோமான் எம்முன் வந்தோய்ச் செல்வோய்

      அரசவை தான் விடுத்து

கேளாது முடிவுரைத்த கொடுங் கோலரசே

         கள்வன் நீயே ஆகுக

கேள்வனே கள்வன் என்னுடை யாரல்லர்

        அவையோரே கேன்மின்

இச்செயலும் முறையோ கன்றுக் கிரங்கி

        மகனைக் கொன்றவர்

சோழத் தேவர் செருக் குடைமையால்

        அறங்கொன்றவன் நீ ஆகுக

அல்லவே கண்ணகி படிறுதேரா முடிவு

         உரைத்தேன் அல்லவே

உண்டோச் சான்று நின்வழக்கு வலியுற
        அதையும் இவ்வேக் கூறாய்
அல்லவே மன்னவ என்கோவலர் கள்ளன்
        அல்லவே தேராமன்னா
உண்டிங்குச் சான்று துணைஇல் என்கழற்
        சிலம்பு உரைக்கும் கேன்மின்

குலையிழைப் பெண்னே நின் தனிச்சிலம்பு
         தருகவெனப் பெற்றான்
கூடியிருந்தோர் முன்னே அவள் சிலம்பு
          புடைப்ப உதிர்த்தது
மணிகள் காணோய் மன்னவ நின் தேவியின்
         சிலம்பு களிரண்டும்
புடைப்போய் ஒன்று உதிர்ப்பது மணிகள்
         அறக்கேட்டை அறிவோய்

கோப்பெருந் தேவியின் சிலம்பி லொன்று
         உரைத்தது உண்மை
கோவலர் பாற்குற்றம் அல்ல தானேஅறம்
         வழுவினன் என்றோ
கோமானே பதறிதரை யினிற்வீழ்ந் தீரோ
          வளைந்த உம்செங்
கோல்நேர் படவையம் இறந்தோய் இவ்வே
          தேவி யானும் இறப்பேன்

உழுவை வெருக்கொள உருக்கொள் வல்
          யவனரைப் பணித்த
செழியா சரியும் நின்குடை அந்நிழலில்
          வாழ்ந்த தமிழ் வளர்
கழகநகர் முழுதும் இரையெனத் தீகொள்ள
          யானும் என் இடமுலை
கிழித்தேன் துணையில்லாதினி உயிர் வளர்
         கடவேன் ஆவிப் பிரிவேன்