ஆண்டாள் பாட்டு

ஆடித் திங்கள் பூர விண்மீன் விசும்பில்
கூடி வந்த பொன்னாளில் ஆறு ஐந்தும்
பாடித் தந்த பொன்மகள் புதூரில் வேயர்
குஉடி விட்டுச்சித்தன் மகளென உதித்தாள்

பேதை முதலே கண்ணன் சிறப்பெல்லாம்
தந்தை வாய்மொழி அவளுள்ளே சேர்க்க
போதைத் தேன் சுவைத்த வண்டிவளோ
கோதை காதலால் உலகறியாது மயங்கினாள்

பெற்றம் மேய்த்த பிரானுக்கு எழுமையும்
உற்றோமே ஆவோம் எனக் கோதை அவள்
குற்றமில்லா பருவம் முதலே காதலால்
தேற்றமான கருத்தை அகத்தே வளர்த்தாள்

மங்கை என வளர் கோதை மார்கழி
திங்கள் நோன்பு காத்தாள் பாவையருடனே
சங்கத் தமிழ் பாவகையுடனே நித்தம்
தங்கள் ஆயனை மாயனைப் பாடினாள்

வளைந்த இமைகட்கு கீழே கூம்பின ஆம்பல்
பிறை போல் நுதல் அறல் போல் கூந்தல்
குழை பொருஞ் செவி இடை இல் திண்
முலை ஆயனுக்கே என திண்ணம் கொண்டாள்

வாரணம் ஆயிரம் சூழ நான் மறைகளோதி
தோரணம் நாட்டி பாளை கமுகு நாற
பூரணப் பொற்குடம் வைத்து தண் பந்தலிட்டு
நாரணன் மணங்கொள்ள கனவுக் கண்டாள்

நரசிம்ம பெருமுழக்கம்

பகல் அன்றி இரவும் அன்றி இடையே

பொழுதொன்று அகமன்றி புறமுமன்றி
இடையினிற் இடனொன்று நரனன்றி
கொல் விலங்கன்றி  எவர் உண்டு

எஃகு உருக்கி செய்பொருள் அல்ல

எமை கொல்வான் எதைக் கொள்வான்

செரு தொடுத்த அவுணன் என் திறனொழிய

செரு தொடுக்க பெருமாள் எவன் உள்ளான்

 அகம்  அல்ல இல் புறமும் அல்ல

எவ்விடம் நின்று என்னை வெல்வான்

அறியா பாலன் விளிக் கேட்டும்

விழிக் கொள்ளா நாரணன் என்றான்

அரி உள்ளான் விழிக் கொள்வான் புவி

அறிய அறம் ஓங்க அவன் வருவான்

தூணிலும் துமியினிலும் இருப்பான்

மதிகெட்டார் மருள் நீக்கும் நாரணன்

வருவானோ எம்முன் நகைக் கூட்டம்
செய்தான் என்னை வெல்வதோர் வழி
அறிந்திலர் நரனும் உம்பரும் பேழ் அரியும்
எவர் குறித்தும் கிலி அறியேனென்றான் 

எங்கும் உள்ளான் என்றும் உள்ளான்

ஊழின் திரை காட்ட முற்படா எனினும்

ஞாலம் போற்றும் அரியென மொழிதல்

யாரினும் வலியவன் அவனென உணர்வீர்

சாதலற்று வாழ பேறு பெற்றேன் யான்
எண் திசை மறவரும் அஞ்ச வென்றேன்
ஞாலம் போற்றும் எஞ்ஞான்றும் எம்மை
யான் என்றும் போற்றிலேன் அரியை

ஆசையறு அதன் பயன் சா ஐயமறும்

பணி செய் மேலோர்க்கு பணிந்து செய்

எப்பேறும் எஞ்ஞான்றும் அரியிடம் ஈந்திடு

இங்கனம் வாழ் மேலோர் உய்வரே

இன்றே வரச் சொல் இங்கு வரச் சொல்

துஞ்ச துணிவுக் கொள் அரியை எம்முன்

இருக் கைகள் தோமர படை வீசி

தூண் கோடிடித்து விளித்தான் தன் கூற்றை

பகல் முடிந்து இரவு எழவே இடைப்

பொழுது ஒரு நாழி அப்பொழுது
தூண் உடைத்து புலம் நடுங்க உறு
உறுவென அவன் உறுமி வந்தான்

செருக்கேறி பிதற்றும் அரக்கன் முன்

நர உடலும் அரிமா தலையும்  ஊன் 

கிழிக்கும் வல்லெயிறும் நற நறவென

வள்ளுகிருடன் சீறி கோளரியாய் நின்றான்

தன் படை யாவும் அற்றற்று வீழ

கோடும் நுதிலும் சிதையக் கண்டான்

இவனே மாயன் அறமெனும் கூற்று

தன்னைக் கொல்ல நிற்க கண்டான்

அறமறுத்த இரணியன் ஆகம் அறுக்க

மனைப் படியில் மடி மிசை கிடத்தினான்

வல்லுடல் வள்ளுகிரால் வகிர்ந்து குருதிப் பட

சிவந்த முகமென அருளும் சிங்களே்குன்றமே

நான்முகனும் பிறை பித்தனும் முப்பத்து

மூவரும் நா தழுக்க வெரு கொண்டினரே

ஆர் கோட்ட தினை சிதை பெருமால் கேழல்

வகிர்ந்த சிம்மமாய் அரி நின்ற சிங்கவேள்குன்றமே 

பத்தனை பேண ஆமருவி வந்தான்

தந்தையெனினும் அறம் தளிர தனையன்

நெறியுரை கேளா அவுணன் உடல் கீண்டான்

செஞ்சுமகள் துணை சேர தண்ணகம் கொண்டான்

தமிழ் மாநிலம் வடவெல்லை தண்முகில்

சூழ்வேங்கடம் அதன் வட குடக்கே

மருள் நீக்கி அருள பேழ்வாய் கோளரியாய்

தான் அமர்ந்த சிங்கவேள் குன்றமே

ஆடலரசர் பெருமுழக்கம்

ஆட பயில என்னை பணித்தான்
அஃது ஏற்று யானும் பணிந்தேன்
புறம் தள்ளாது  திறம் தோய
நான் பயில அருட் செய்த
தண் உள்ளம் அம்மை ஊர்மிளை
பெருந்தகை அவர் தாள் யான்
என்றும் பணிவேன்

பெருந்தகை அருள் செய்ய யானும்
ஆடற் கல்வி பயின்றறிய நூலறி
பெருவுள்ளம் கொள் வள்ளல் இரு
பெண்ணம்மை இரமை சாய் கிருபை
அவர் தாளினும் யான் என்றும்
பணிவேன்

புவியே நின் யாக்கை  நின் வாய்மொழி
அண்ட  பேரரவம் அருங்கலங்கள்
சூடிய பிறையும் ஒளிர் மீன்களும்
இப்பெருமை யாவும் உன்னதே அன்றோ
நல் தில்லை பிரானே நின்னை தொழுதேன்

உள்ளத்தில்  பொதிந்தது ஓர் நல் எண்ணம்
சதங்கை பூண் பொற்பாதம் எம்பிரானார்
தம்முடையதே அவ்வடி யானும் தொழவே
சபேசன் தந்த ஆட்டம் தவமென ஆடவே

பித்தை தரித்து பிறை அணிந்து
மரையேந்தி வெள்ளி வரை மிசை
நிறைப்  பொருளே நின் உடுக்கை
டம டமவென நீ தாண்டவமாட கண்டனே

தோடுடைய செவியா சுடலைப் பொடி
உடலெல்லாம் பூசி முப்புரம் எரிவித்த
முக்கண் முதல்வா நின் உடுக்கை
டம டமவென நீ தாண்டவமாட கண்டனே

வலமூன்றி  இடம் ஏறு தில்லை
வழுதிக்கிரங்கி வலம் ஏறு கூடல்
நகர்வாழ் இறையே நின் உடுக்கை
டம டமவென நீ தாண்டவமாட கண்டனே

பித்தை விரித்து உடைப்பெடுத்த
பெருநீர் கங்கை தரை இறங்க
அருள் பொருந்திறையே நின் உடுக்கை
டம டமவென நீ தாண்டவமாட கண்டனே

கள்ளவிழ் பூங்கணை தொடுத்த மாறன்
மெய்யழித்து தக தகவென நேயன்
உயிரோம்ப கூற்றை தாளோங்கி
உயிரழித்து நீ தாண்டவமாட கண்டனே

மாமுனிக் கிரங்கி உம்பர் பண்ணெடுப்ப
தகிட தகிட தகிடவென சீரமைய
முழவு முழங்க முழங்க வெள்ளியரங்கிற்
நீளரவு தாரணிந்து நீ தாண்டவமாட கண்டனே

வலக்கை உடுக்கை ஏந்த அரைபிறை இடக்கை
தீர்கை தீயெரிக்க கல்லாமை அவுணன்
மிசை அரைக்கால் வலமூன்றி இடதெழ
கீழ் வலக் கை காப்பு இடையரவு மறுமையற

பித்தை பூட்டும் பெருநீர் பெருவாழ்வருள

சென்னிச் சூடும் பிறை அறுபொழுதருள

உடுக்கை ஒலித்து புது வாழ்வு அருள

கீழ் இடக் கை துதிக்கை யாவும் உன்னுளிழுக்க

வலக் கழல் தீதறியாமை மிதித்தழிக்க

இடக் கழல் தீதில்லா உய்தி அளிக்க

திருவாச்சி இவ் வாழ்வு நில்லாதுழள

இஃது விளக்கி தில்லையிற் கூத்தாட கண்டேனே

மொழிக்கு செரு தொடுத்து கீரர்க்கு
நுதல் கண்ணால் தெறல் கொடுத்து
அருள் கண்ணால் புகழ் கொடுத்து
நின் கையால் பாகொடுத்து நீ தமிழ் பாட கண்டனே

அம்பரம் அறுத்து உயர்ந்தோனே தாள்
தரணி பிளந்து நீண்டோனே சித்தும்
சத்தியும் ஒன்றென நின்றோனே என்
தீதற கனல் தீயென நீ தாண்டவமாட கண்டனே

புலி தோலை இடையிற் உடுத்தி மிளிர்
கொன்றை அடர் பித்தையிற் சூடி விறு
விறுவென வேழம் மெய்க்கிழித்து கெடு
செருக்கழித்து கானிடையே தாண்டவமாட கண்டனே

இன்று பாட தோன்றியது

கண்ணில் என் கண்ணில்
நீரருவி வழிவது ஏன்
பெண்னே உன்னை தொலைத்து
நான் வாடி வருந்தியதால்
நெஞ்சத் தீவினிலே எங்கும் துன்பம்
சூழ்ந்திருக்க
காதல் ஒன்றதுவே அகமகிழ்வை
கொடுத்துதவும்
காலம் கடந்த பின்னும் காதல் வாழ்ந்திருக்கும்
மெய்க் காதல் ஒன்றே வாழ்வின் பொருளே

வந்தேன் நான் வந்தேன்
மெய்க் காதல் இன்றுணர்ந்து
கண்ணீர் உன் கண்ணில்
நான் துடைப்பேன் இதழ்க் கொண்டு
காதல் வாழ்ந்திருந்த உன் நெஞ்சத்
தீவினிலே
நானும் வாழ்ந்திருக்க துன்பம் நீந்தி
வந்தேன்
என்றும் இணைந்திருப்போம் வாழும் நாட்களெல்லாம்
சொல்லும் பொருளும் போலே ஆவோம்

கள்வனே கண்ணா - Kalvanae Kanna

கண்ணா  கண்ணா  எதுவரை கண்ணா
கள்ள நாடகம் நீ புரிவது

கண் முன்னே உன் முகம் வந்து போகும்
ஆயினும் அருகில் நீ இல்லை
கலைந்தது கனவே விடிந்தது பொழுதோ
என்றால் அல்லும் வரவில்லை

மாலை வருவாயா என்னை
மணம் கொள்வாயா இல்லை
வராது மனம் வருத்திக் கொல்வாயா
பகலும் காத்திருந்து கழித்தேன்
இனி இரவும் வந்தது உடன்
கொல்லும் தனிமை என்னை
கொள்வது அறிந்திட மாட்டாயா

குழலூதி என் மனதை கவர்ந்தான்
என் மேய் தொழில் கெடவும் செய்தான்
அழுதேமா என்றால் என்னை முயங்கு
ஆநிரை கவர்ந்து இங்கு வருவேனென்றான்

என்னாய் புது வெண்ணெய் மனையில்
உயரே வைத்தாள் கள்ளஞ் சொல்லி
என்னை ஏவினான் தின்ன கிடைத்ததும்
உனக்கேனடி என்றே ஏங்க வைத்தான்

கள்ளவிழ் பூங்காவில் கொங்கு தேர்
வண்டுகளே கண்ணனிடம் செப்புவீரோ
பசலை உயிர் உருக்க இவள் வாடினாள்
புலம்பு அறுக்க வருவீரே என்று

கலனும் ஏந்தாது கன்றும் பருகாது
வீணே சேறாக்கும் ஆமுலை பாலன்னது
அரிவை அழகு பெருங்கடல் குடிக்கும்
மேகங்காள் கண்ணனிடம் இவை செப்புவீரோ

முள் வளர் சுரமிடை நிரை மேய்ப்போன்
எல் உள்ளளவு திரிவோன் குழல்
இசைக்கும் துளையிடை வாய்நீர்க்கும்
ஏங்கியதை நாடோடி காற்றே செப்புவீரோ

சிற்றில் சிதைத்தும் கோதை அறுத்தும்
மனங்கொள்ளன் மணம் கொள்வேனென
சொல்லுரைத்தவன் வருகைஇல் என் திசை
வரக் கண்டு கூவுவாயோ பொந்திடை குயிலே

கண்ணனே என்று வருவாயோ
இரவும் வந்தது வருத்திக்
கொல்லும் தனிமையும் தந்தது
அல்லினில் உடையே இணைப்பில்
சிறைப்படுத்த வருக பெண்ணாகம்
விழையும் வாயமுதம் தருவாயோ
மரபு முறை மணம் கொள்வாயோ

கண் முன்னே உன் முகம் வந்து போகும்
ஆயினும் அருகில் நீ இல்லை

கண்ணா  கண்ணா  எதுவரை கண்ணா
கள்ள நாடகம் நீ புரிவது

Summa

கண்கள் இரண்டும் ஒரு காதல் சொல்லுதே
என் அருகில் நீ வா என்றே அகவுதே
ஊடுருவும் உன் கண்ணொளி என் உடலில்
நாணம் கொண்டு வருதே

நேற்று என் கனவில் வந்து நீ செய்தது
வீண் குறும்புகள் இருந்தாலும் களித்தேன்